Lees hier over de belevenissen van een 1*-duikster in opleiding!

19

Deel 9 - Mission Impossible

Opwinding

Langzaam maken de grijze wolken plaats voor een aarzelend blauwe hemel. De wind is gaan liggen en ik hoor alleen onze eigen voetstappen en het water dat nog van de bomen drupt. Het meer ziet er helder uit, maar de duikmeester zegt dat je op de kant eigenlijk nooit kunt zien hoe veel zicht je straks onder water hebt. We gaan een aantal vaardigheden oefenen, maar de opwinding die mij onrustig maakt komt niet van dat vooruitzicht. Als ik het de duikmeester vraag zegt hij niets, maar ik weet dat we op zoek zullen gaan naar het monster dat regeert over deze plas. Een vissenvleeseter die ook watervogels grijpt. Een zware sluipmoordenaar die zich schuil houdt tussen de onderwaterbegroeiing. De schrik van de Casteleynsplas waarvan ik me al weken afvraag: is dit alleen maar een stoere-mannen-verhaal of bestaat-ie echt? Als we onze set opbouwen zie ik dat mijn buddy zijn lamp extra controleert. Zie je wel, dat enorme zoeklicht is natuurlijk nodig om het beest te verblinden, zodat het ons niet kan zien en dus ook niet kan aanvallen. Ik ben blij dat net vandaag de grote sterke duikmeester Eus aan de beurt is om met mij te oefenen. Zijn lamp heeft een stevig handvat en zit met een slang vast aan zijn fles, heel vreemd. Ikzelf heb nog geen lamp en vind dat eigenlijk helemaal niet erg. Stel je voor, weer een apparaat erbij; en dat duiken is al zo’n gedoe, ik ben telkens blij als we eindelijk onder water zakken. En daar heb je het dan weer druk met je bril leeg blazen, je console voor je gezicht houden, gedoe met je inflatorknoppen, jeuk waar je niet bij kan en mijn hemel, ook nog heen en weer zwaaien met een lamp. Nee, laat mij maar lekker om me heen kijken, en trouwens, de duikmeester wil toch dat ik heel dicht bij hem blijf, ik schitter dus net zo goed gewoon mee in zijn straal.

 

Rustig aan

We staan in het water en laten exact tegelijkertijd een kwakje speeksel in onze duikbril belanden. Mannen zijn daar heel goed in, vrouwen produceren meestal slechts wat sneue kleine belletjes. We wrijven het er even lekker in, spoelen de bril af en maken ons verder klaar. Welke kant wil je op? De duikmeester kijkt me vragend aan. Ik ben hier al een paar keer geweest maar ik zou echt niet weten welke kant ik op moet wijzen om naar het mooie wrak te gaan of naar de grote plantenvlakte. De wereld boven water heeft voor mij geen enkel raakvlak met die daaronder. Ik antwoord hem dat ik dezelfde kant op wil als de vissen. Hij zucht door zijn automaat en geeft het teken om rustig naar beneden te zakken. Ruw zand, steentjes, bruine schelpen en een bonkend hart. Als we zwemmen verkleurt de bodem gestaag van geel naar groen. De planten zijn al best groot en ik kijk onder mijn buik door om te zien hoe hun rust verstoord wordt door de bewegingen van mijn vinnen. De duikmeester zwaait met zijn hand voor mijn masker en maakt het rustig-aan-gebaar. O ja, ik weet het; rustig vinnen en niet fietsen, trimmen op je longen, niet steeds aan je slurfje zitten. Maar hier is zo veel afleiding; rechts van ons is de vissenschool die ik een keer eerder heb gezien! Ze zijn gegroeid. Ze eten blijkbaar allemaal even veel; ze hebben exact dezelfde maat en hun goed doorvoede buikjes glimmen alsof er een lichtje in zit. Ik zwem wat sneller met mijn masker wat omhoog gericht, kijken of je bijna tegen de visjes aan kunt zwemmen. Maar dat gaat niet. Ze gaan niet op de vlucht, maar houden op een of andere manier altijd dezelfde afstand, zonder dat ze daar moeite voor hoeven doen. Ik kijk de zwemschool na en merk dan op dat het licht van de duikmeester knippert.


 

Een film

Hij wil aandacht en opeens zie ik waarom: links van ons zwemt een snoek. Nee, zweeft een snoek. Als het een film was, dan was dit een animatie, zo onwerkelijk hangt dat grote beest daar stil. Het lijkt wel of hij met zijn lange bek glimlacht, alsof hij minzaam wacht tot wij voorbij zijn en pas dan zijn snoekerige bezigheden weer op zal pakken. We zwemmen een rondje om hem heen maar hij verroert zich niet, zo wonderlijk. Misschien is het toch een hologram en als we recht achter hem zijn steek ik mijn hand naar hem toe en heb zijn staart bijna tussen mijn gestrekte vingers en duim. En dan is er opeens een explosie van beweging, een geel gevlekte flits en ik blijf verbijsterd achter. Ongelofelijk, wat een plotselinge energie, wat een snelheid. De duikmeester geeft het uh-uh-teken, precies zoals het in het 1-ster boek staat. Niet doen, alles met rust laten. Ik knik dat ik het snap maar denk stiekem dat ik toch graag één keer in mijn leven onder water een grote vis zou willen vangen. Hoe gaaf zou dat zijn? Maar nu even weer aandacht bij andere dingen, we zijn niet zo heel diep en dat trimmen blijft lastig. De duikmeester trekt mij naar beneden en wil dat ik rustig beweeg. Ik moet ook even het vinwippen laten zien en een paar trucjes, zoals je masker goed klaren en je ademautomaat kwijtraken en weer terugvinden. Ik hoop dat hij niet merkt dat ik het een beetje afraffel; ik wil op zoek naar The Beast Below! Zwemmend boven de begroeiing ontmoeten we nog twee groepjes van drie gestreepte baarzen en heb ik een beetje moeite met mijn evenwicht. Ik hou dan gewoon even met links het vest van de duikmeester vast en laat lekker mijn rechterhand slepen door de bovenkant van de zachte planten. Jammer eigenlijk dat je handschoenen aan moet. Opeens moet ik op de rem. Voor een auto! De duikmeester vindt mijn schrik grappig en ik weet heus wel dat hij mij expres niet waarschuwde; ik pak hem wel een keer terug als ik rijk met sterren gedecoreerd ben. Raar toch wel dat hier een auto geparkeerd staat. Zo te zien een langparkeerder want het heeft geen ramen meer en zit onder het stof. Ik veeg de zijkant een beetje schoon en vraag me af of de auto nou speciaal achter een bootje hier naar toe is gesleept en vervolgens expres gezonken.


 

Het wordt donker

We gaan verder en de planten zijn in dit stuk wat lager. We komen langs een soort heuvel en ik denk dat in de wereld hierboven de zon schijnt, want het licht is hier heel helder en we kunnen meters ver kijken. Waarom houdt de duikmeester op met zwemmen? Ik zie dat zijn ogen iets bijzonders zien. Blijkbaar veel bijzonderder dan een snoek, baars of wrak. Het is een hoog formaat dikke, grote, licht gekleurde vis. Met hele forse duidelijke schubben. Allerlei vinnen boven en onder en zo’n typische tweedelige staartvin. Echt een perfecte vis. Punt. Zoals een kind het zou tekenen. Mooi beest hoor, maar waarom de duikmeester nou precies daarvoor eindelijk ook ‘es een keer z’n adem inhoudt? Zie daar, wijs ik droogjes; heb je d’r nog twee. Stomverbaasd geeft mijn buddy een overenthousiast oké-gebaar en ik kijk de vissen, die niet zo rustig ogen als een snoek en juist liever van ons weg lijken te zwemmen, lang na. De duikmeester knikt bewonderend, neemt mij mee naar een grote steen op de bodem en schrijft daar een woord. K A R P ontcijfer ik. Aha, het was een karper. Nou, gefeliciteerd. Maar we gaan al weer op pad, waarbij we onderweg nog een keer worden verwend met een tweede grote dikke snoek, een paar kleinere en een groepje baarzen. En dan opeens: het wordt donker. We zwemmen een beetje schuin onder een duistere wand met onderwaterstruiken. We zijn in Zuid-Amerika en duiken in de diepe Amazone, middenin de jungle. Mooi en tegelijk een beetje griezelig. De duikmeester schijnt met zijn lamp en zoekt. Hij maakt een groot gebaar en ik vraag of dit misschien het huis van het enorme gevaarlijke beest is. Hij knikt en ik besef dat we nu zijn beland in een spannende Mission Impossible in deze indrukwekkende maar ook spookachtige omgeving. Op de bodem vind ik een langwerpig dun botje, pak het op en hou het in mijn vuist. Maar dat monster, dat vinden we nooit, er zijn hier allemaal takken, jungle-lianen en niet al te veel licht. De lamp van de duikmeester beweegt als een waar zoeklicht heen en weer en opeens grijpt hij mij, knikt naar voren, en ja, ik zie het ook!

 

Ethan Hunt

Tussen de takken ligt een langwerpig lang lomp ding met een opvallend lichtere kleur dan de rest van de bruine omgeving. Van schrik bungelt de lamp ergens onder ons en ik zie niets meer. Wat gerommel en gestommel naast mij, opnieuw de lichtbundel en allemachtig! Ja, daar ligt-ie! Een groot, zwaar en log monster dat nodig een keer schoongemaakt moet worden. Met ogen die niets lijken te zien. Met een enorm vet lichaam dat niet beweegt. Met een kop die vasthangt in een grote gevorkte tak. O nee, dat hebben wij weer: het monster heeft het loodje gelegd, hij is pielemotje, kassiewijle, dood, heel dood. En we hadden de opdracht: take it alive! Secret agent E. kijkt strak naar secret agent A. en dan strak naar het bot dat ik in mijn vuist hou. Denkt hij wat ik denk? Langzaam pak ik het wapen met mijn sterkste hand, slik moeizaam en zwem dicht, heel dicht naar het gevaarlijke beest toe. Met mijn andere hand hou ik secret agent E.H. stevig vast. Hij is doodsbang. Opeens zien we met grote ogen hoe het monster zijn kop uit de takken opheft en beweegt - hij leeft! Snel, adem inhouden en het wapen aan E. geven. De meerval beweegt het achterste deel van zijn zware lijf, zwemt even griezelig onze richting uit en dan naar links. Doodstil staren we naar zijn brede indrukwekkende bek en kleine ogen, en omdat het beest niet in ons geïnteresseerd lijkt te zijn durven we bibberend een stukje achter hem aan te zwemmen. En dan is-ie weg. E. maakt met twee vuisten voor zich een overwinningsgebaar en we zwemmen lachend terug naar het beginpunt van onze lange tocht. Wat weer een machtige belevenis! Een wereld vol verbazing! Een ongelofelijk geslaagde Mission Impossible! Thank you, agent Ethan Hunt!

Foto's: Cor Kamman

mail facebook

Post Rating

Reacties

Er zijn nog geen reacties geplaatst

Plaats reactie

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)

Website

CAPTCHA Afbeelding
Voer de hierboven staande code in:


 

Over Alyssa Akkerman

Alyssa Akkerman is een 1*-duikster in opleiding bij een kleine, maar gezellige NOB-vereniging. Alyssa, in het dagelijks leven ICT-trainer, is niet bepaald een onderwatertalent. Maar met een gezond relativeringsvermogen, een beetje zelfspot, een flink doorzettingsvermogen en een bijzonder oog voor dingen die anderen ontgaan kom je een heel eind onder water.

Onder begeleiding van een aantal duikinstructeurs en assistenten, door haar steevast duikmeesters genoemd, is zij terecht gekomen in een wonderbaarlijk avontuur, waarvan zij de hoogtepunten in deze column met veel humor beschrijft. Via de theorielessen, de zwembadinstructie, het buitenwater en de opleidingsduiken in Zeeland, naar steeds weer een nieuwe verwondering over het leven boven en onder water.